มีอยู่วันหนึ่ง...เหนื่อยมาก...

ทั้งสอนด้วย..ประชุมด้วย ..คุมแลบด้วย.....แถมพี่แอนยังติดต่อมา..ขอให้ผมช่วยไปเป็นวิทยากรให้โรงเรียนประถมโรงเรียนนึงที่จะขึ้นหอดูดาวคืนนั้น

ด้วยความเหนื่อย..ผมจึงบอกปัด..และขอให้พี่แอนหาอาจารย์คนอื่นแทน..

แต่พี่แอนบอกว่าคนอื่นไม่ว่างหมดเลย..เหลือแต่อาจารย์เอนี่แหล่ะ...

..วันนั้นผมสบถกับตัวเองด้วยความหงุดหงิด...ในใจก็คิดแต่ว่า เป็นอาจารย์อาทิตย์..ทำไมมันช่างเหนื่อยอะไรมากมายซะขนาดนี้....

.........................

ตอนอยู่บนหอดูดาว..ผมบรรยายสักแต่ว่าบรรยายให้มันจบๆ ไป..อีกทั้งบอกให้นักศึกษาที่ขึ้นไปช่วยงาน รีบๆ ตั้งกล้องให้เด็กนักเรียนดูกันเสร็จๆ ไปซะที..ในใจผมคิดอยากจะกลับไปนอนเร็วๆ ไม่อยากคิดอยากทำอะไรแล้วทั้งสิ้น..

พอบรรยายเสร็จผมก็รออยู่ด้านล่าง นักศึกษาขึ้นไปเซ็ตกล้องดูดาวให้เด็กๆ ดูอยู่ด้านบนหอดูดาว

ระหว่างรอ...ความอดทนต่อความเหนื่อยล้ามาทั้งวันของผมรอไม่ไหว..จะขึ้นไปเร่งให้ เด็กนักเรียนตัวน้อยๆ  รีบๆ ดูดาว และรีบๆ กลับลงไปซะที...เหนื่อยแล้วว้อย..

.... มีกล้องอยู่ตัวหนึ่ง นักศึกษาเซ็ตให้ไปมองหลุมอุกกาบาตบนดวงจันทร์..เด็กๆ ประถมตัวเล็กๆ ก็ต่อคิวกันดู...แต่เด็กๆ ซนซะเหลือเกิน..บอกว่าอย่าโหนกล้อง..อย่าโหนกล้อง..ก็ไม่ยอมฟัง

ผมเลยเข้าไปเผื่อจะดุเด็กที่โหนกล้อง...เพราะถ้าโหนกล้องแล้ว..หน้ากล้องก็จะเคลื่อนไปทางอื่น..ต้องเสียเวลามาเซ็ตใหม่ๆ อยู่นั่นแหล่ะ...คนยิ่งรีบๆ ...

มีเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนึง..เอามือจับประคองเลนส์อายพีซ ..และด้วยความเตี้ยจึงต้องปีนบันไดชะโงกหน้าเข้าไปส่องดูภาพดวงจันทร์ที่กล้องดูดาวชี้ไป

ผมกำลังจะดุ..เพราะเด็กกำลังจะทำให้กล้องเลื่อนด้วยแรงจากการทรงตัวของเด็กบนบันได

... เด็กคนนั้นชะโงกเข้าไปดูภาพหลุมอุกกาบาตบนดวงจันทร์จากเลนส์อายพีซ ..แล้วหันมองมาที่ผมซะก่อน..ด้วยประกายตาสดใสปนตื่นเต้นที่ได้เห็นพื้นผิวดวงจันทร์ที่ขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อด้วยตาของตัวเองเป็นครั้งแรก ...................................................

...........................

...............

ระหว่างที่นั่งรถตู้กลับจากหอดูดาวตรงสู่รั้ว ม.ช. พร้อมกับบรรยากาศแห่งความเหนื่อยล้าของนักศึกษาที่มาช่วยงานคุกรุ่นเต็มคันรถ

ประกายตาใสๆ คู่นั้นยังแจ่มชัดมากในความคิดผม..แม้เจ้าของประกายตาอาจจะกำลังหลับด้วยความเหนื่อยอ่อนบนรถทัวร์ที่พาคณะครูและนักเรียนกลับไปยังโรงเรียนประถมแห่งหนึ่งในตัวเมืองเชียงใหม่...

ผมโชคดีมาก..ที่ได้มาเป็นอาจารย์สาขาดาราศาสตร์..ได้มาถ่ายทอดความรู้ในศาสตร์ที่ตัวเองรักมาตลอดตั้งแต่เด็ก....ได้มาเป็นวิทยากรประจำหอดูดาวสิรินธร มหาวิทยาลัยเชียงใหม่......... หากวันไหนผมเหนื่อย..ประกายตาคู่เล็กๆ คู่นั้นจะบอกให้ผมสลัดความเหนื่อยทิ้ง.. มีพลังในการทุ่มเทในหน้าที่การงานอย่างสุดกำลังต่อไป

ผมยิ้มมาตลอดทางลงจากหอดูดาว...